30/9/2026
Τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν μια από τις πιο σκληρές πλευρές της ελληνικής στεγαστικής κρίσης: το 2024 το 33% των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα ζούσε σε νοικοκυριά όπου η στέγη απορροφούσε πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος — το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ.
Και η πίεση δεν αφορά μόνο τα άτομα με αναπηρία: το 2025 η Ελλάδα παρέμεινε πρώτη στην Ευρώπη συνολικά, με housing cost overburden 26,4%, έναντι 7,7% στην ΕΕ.
Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα έχει πολλές διαστάσεις.
Υψηλά ενοίκια.
Ακριβή αγορά κατοικίας.
Μικρή προσφορά.
Μεγάλο κόστος ενέργειας.
Για τα άτομα με αναπηρία, όμως, η εικόνα είναι ακόμη πιο δύσκολη.
Τα τελευταία αναλυτικά στοιχεία της Eurostat για το 2024 δείχνουν ότι η Ελλάδα καταγράφει το υψηλότερο housing cost overburden rate στην Ευρωπαϊκή Ένωση για άτομα με αναπηρία: 33%.
Με απλά λόγια:
ένας στους τρεις ανθρώπους με αναπηρία στην Ελλάδα ζει σε νοικοκυριό που δίνει πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του μόνο για τη στέγη.
Και ο ευρωπαϊκός μέσος όρος;
10,4%.
Η απόσταση είναι τεράστια.
Ελλάδα 33% – ΕΕ 10,4%
Η Eurostat θεωρεί ότι ένα νοικοκυριό βρίσκεται σε κατάσταση υπερβολικού στεγαστικού βάρους όταν το συνολικό κόστος κατοικίας —μετά τις σχετικές στεγαστικές ενισχύσεις— ξεπερνά το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.
Για τα άτομα με αναπηρία, το 2024:
- Ελλάδα: 33,0%
- Δανία: 21,2%
- ΕΕ: 10,4%
- Κύπρος: 2,0%
Η Ελλάδα βρίσκεται επομένως όχι απλώς πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο αλλά σε επίπεδο περισσότερο από τριπλάσιο.
Αυτό είναι το βασικό στατιστικό που περιγράφει το πρόβλημα.
Και δεν είναι καινούργιο: 33,7% ήδη από το 2019
Η δυσκολία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά.
Το 2019 η Eurostat κατέγραφε housing cost overburden 33,7% για τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα, έναντι μόλις 11,1% στην ΕΕ
Άρα μέσα σε πέντε χρόνια το ποσοστό στην Ελλάδα ουσιαστικά παραμένει στο ίδιο εξαιρετικά υψηλό επίπεδο.
Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε απλώς μια πρόσκαιρη επίδραση από την πρόσφατη αύξηση των ενοικίων.
Έχουμε χρόνιο διαρθρωτικό πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι ευρύτερο: Ελλάδα πρώτη στην ΕΕ συνολικά
Η στεγαστική πίεση δεν περιορίζεται στα άτομα με αναπηρία.
Τα φρέσκα στοιχεία της Eurostat για το 2025 δείχνουν ότι το 26,4% του συνολικού πληθυσμού στην Ελλάδα ζούσε σε νοικοκυριά όπου τα έξοδα στέγασης ξεπερνούσαν το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος.
Ο μέσος όρος στην ΕΕ ήταν μόλις 7,7%.
Ακολουθούσε η Δανία με 23,4%, ενώ η Κύπρος βρισκόταν στο άλλο άκρο με 2,4%.
Δηλαδή και στον γενικό πληθυσμό η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή του στεγαστικού βάρους στην Ευρώπη.
36% του διαθέσιμου εισοδήματος μόνο για το σπίτι
Ένα δεύτερο στοιχείο δείχνει ακόμη πιο καθαρά τη διαφορά με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Το 2024, τα ελληνικά νοικοκυριά διέθεταν κατά μέσο όρο 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη στέγη.
Ο μέσος όρος της ΕΕ ήταν μόλις 19%
Με άλλα λόγια:
ένα ελληνικό νοικοκυριό αφιερώνει σχεδόν διπλάσιο μερίδιο του εισοδήματός του στη στέγαση από τον μέσο Ευρωπαίο.
Και όταν το νοικοκυριό έχει επιπλέον ανάγκες λόγω αναπηρίας, η οικονομική πίεση μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη.
Στις πόλεις: Ελλάδα 29%
Το 2024 το housing cost overburden στις ελληνικές πόλεις έφτανε στο 29%, το υψηλότερο στην ΕΕ.
Στις αγροτικές περιοχές ήταν 28%, επίσης το υψηλότερο μεταξύ των κρατών-μελών.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι μόνο:
Αθήνα,
Θεσσαλονίκη,
τουριστικές περιοχές.
Είναι σχεδόν πανελλαδικό.
Για τα άτομα με αναπηρία η στέγη δεν είναι μόνο «πόσο κοστίζει»
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά.
Για ένα άτομο χωρίς αναπηρία, ένα φθηνότερο σπίτι μπορεί να βρίσκεται:
στον τρίτο όροφο χωρίς ασανσέρ,
σε παλιό κτίριο,
μακριά από συγκοινωνίες,
σε στενό μπάνιο,
σε δρόμο χωρίς προσβασιμότητα.
Για ένα άτομο με κινητική αναπηρία, πολλές από αυτές τις επιλογές πρακτικά δεν είναι επιλογές.
Η πραγματική διαθέσιμη αγορά κατοικίας είναι πολύ μικρότερη.
Ένα κατάλληλο σπίτι μπορεί να χρειάζεται:
- ανελκυστήρα,
- πρόσβαση χωρίς σκαλοπάτια,
- κατάλληλο πλάτος θυρών,
- προσβάσιμο μπάνιο,
- δυνατότητα μετακίνησης αναπηρικού αμαξιδίου,
- σύνδεση με δημόσιες συγκοινωνίες,
- εγγύτητα σε υπηρεσίες υγείας ή υποστήριξης.
Άρα η στεγαστική κρίση για τα άτομα με αναπηρία είναι ταυτόχρονα κρίση τιμής και κρίση προσβασιμότητας.
Και υπάρχει ακόμη discrimination στην αναζήτηση κατοικίας
Η εικόνα επιβαρύνεται και από ένα ακόμη ευρωπαϊκό δεδομένο.
Το 2024, 8,2% των ατόμων με αναπηρία στην ΕΕ δήλωσαν ότι είχαν βιώσει διάκριση όταν αναζητούσαν κατοικία.
Στα άτομα χωρίς αναπηρία το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 5,2%.
Η Eurostat δεν αποδίδει από αυτό το στοιχείο συγκεκριμένο ποσοστό στην Ελλάδα στο σχετικό δημοσίευμα, αλλά η ευρωπαϊκή εικόνα δείχνει ότι η πρόσβαση στη στέγη έχει και κοινωνικό εμπόδιο, πέρα από το οικονομικό.
Το οικονομικό βάρος της αναπηρίας
Η παλαιότερη εικόνα της Eurostat ήταν ήδη ενδεικτική.
Το 2017, 82,1% των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα ζούσαν σε νοικοκυριά που δήλωναν δυσκολία να τα βγάλουν πέρα — το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ εκείνη τη χρονιά
Το στοιχείο είναι παλαιότερο και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως σημερινό.
Δείχνει όμως πόσο βαθιά ήταν ήδη η οικονομική ευαλωτότητα της συγκεκριμένης ομάδας πριν από το σημερινό κύμα στεγαστικής ακρίβειας.
92,7 εκατ. Ευρωπαίοι σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού
Η νέα έκδοση Key figures on European living conditions 2026 της Eurostat βάζει το ελληνικό πρόβλημα μέσα σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή εικόνα.
Το 2025, περίπου 92,7 εκατ. άνθρωποι στην ΕΕ βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Και, σύμφωνα με τη Eurostat, σε κάθε χώρα της ΕΕ τα άτομα με αναπηρία αντιμετώπιζαν υψηλότερο κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού από τα άτομα χωρίς αναπηρία.
Άρα η στεγαστική επιβάρυνση δεν είναι μεμονωμένος δείκτης.
Συνδέεται με ένα συνολικότερο income gap.
Τα νούμερα σε μία εικόνα
| Δείκτης | Ελλάδα | ΕΕ |
|---|---|---|
| Housing cost overburden – άτομα με αναπηρία, 2024 | 33,0% | 10,4% |
| Housing cost overburden – συνολικός πληθυσμός, 2025 | 26,4% | 7,7% |
| Μερίδιο διαθέσιμου εισοδήματος για στέγη, 2024 | 36% | 19% |
| Housing overburden σε πόλεις, 2024 | 29% | ~10% |
| Άτομα με αναπηρία με housing overburden, 2019 | 33,7% | 11,1% |
Πηγές: Eurostat.
Το μεγάλο πρόβλημα: φθηνή κατοικία δεν σημαίνει προσβάσιμη κατοικία
Αυτό είναι το σημείο που συχνά λείπει από τη δημόσια συζήτηση για το στεγαστικό.
Δεν αρκεί να αυξηθεί γενικά το stock κατοικιών.
Για τα άτομα με αναπηρία χρειάζεται προσβάσιμο stock.
Ένα πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας μπορεί να αυξήσει τον αριθμό διαθέσιμων σπιτιών, αλλά αν τα κτίρια δεν είναι προσβάσιμα, μεγάλο μέρος αυτής της προσφοράς δεν λύνει το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Γι’ αυτό η στεγαστική πολιτική για την αναπηρία απαιτεί διαφορετικό σχεδιασμό:
προσβασιμότητα ήδη από την κατασκευή,
κίνητρα προσαρμογής παλιών κατοικιών,
ενίσχυση για ενοίκιο,
κοινωνική κατοικία,
και σύνδεση κατοικίας με υπηρεσίες υποστήριξης.
Η Ελλάδα δεν έχει μόνο «ακριβά σπίτια» – έχει κρίση affordability
Οι αριθμοί δείχνουν γιατί το ελληνικό στεγαστικό πρόβλημα δεν μπορεί να περιγραφεί μόνο με το πόσο έχουν αυξηθεί τα ενοίκια.
Το βαθύτερο πρόβλημα είναι η σχέση:
εισοδήματος προς κόστος κατοικίας.
Το 2025, σχεδόν ένας στους τέσσερις Έλληνες —και περισσότερο— βρισκόταν πάνω από το ευρωπαϊκό όριο υπερβολικού στεγαστικού βάρους.
Για τα άτομα με αναπηρία, στα τελευταία διαθέσιμα αναλυτικά στοιχεία, η αναλογία φτάνει περίπου τον έναν στους τρεις. Και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό στατιστικό της υπόθεσης:
η Ελλάδα δεν έχει απλώς ένα από τα ακριβότερα στεγαστικά μοντέλα σε σχέση με τα εισοδήματα.
Για τους ανθρώπους που χρειάζονται περισσότερο ένα ασφαλές και προσβάσιμο σπίτι, βρίσκεται στην πιο πιεσμένη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πηγή:https://www.newsbeast.gr
Πηγή φωτογραφίας: https://secure.gravatar.com
