Καθώς οι γονείς μεγαλώνουν, έρχεται μια στιγμή που οι ρόλοι αλλάζουν. Τα παιδιά καλούνται να στηρίξουν τους ανθρώπους που τα μεγάλωσαν, τόσο πρακτικά όσο και συναισθηματικά.

Αν είστε μόνοι σας, η ευθύνη είναι ξεκάθαρη. Αν όμως έχετε αδέρφια, η φροντίδα μπορεί να μοιραστεί. Μαζί της, όμως, έρχονται και δυσκολίες που συχνά δεν είναι καθόλου εύκολες στη διαχείριση.

Το πρόβλημα: Διαφωνίες για τις ανάγκες και τις προτεραιότητες

Ο ένας αδερφός μπορεί να πιστεύει ότι ο πατέρας χρειάζεται άμεσα μια πιο οργανωμένη φροντίδα, παραδείγματος χάριν ότι δεν πρέπει πλέον να οδηγεί ή ότι χρειάζεται καθημερινή βοήθεια στο σπίτι.

Ο άλλος μπορεί να θεωρεί ότι τα καταφέρνει ακόμη αρκετά καλά μόνος του. Η μητέρα χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση; Βοήθεια με το φαγητό; Ή μήπως το πρόβλημα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο φαίνεται;

Στην ουσία, βλέπετε την ίδια πραγματικότητα μέσα από διαφορετικά φίλτρα. Εκεί που κάποιος διακρίνει μια επερχόμενη κρίση, κάποιος άλλος βλέπει κάτι διαχειρίσιμο.

Τι μπορείτε να κάνετε: Αντί να προσπαθείτε να αποφασίσετε μόνοι σας τι χρειάζονται οι γονείς σας, ειδικοί συνιστούν να απευθυνθείτε σε επαγγελματίες υγείας. Οι γιατροί έχουν τη γνώση να εκτιμήσουν αντικειμενικά την κατάσταση.

Επιπλέον, δεν εμπλέκονται συναισθηματικά, κάτι που βοηθά να ξεκαθαρίσει τι είναι πραγματικά απαραίτητο. Αν χρειαστεί, ζητήστε και δεύτερη γνώμη ή συνοδεύστε οι ίδιοι τον γονιό σας στο ραντεβού, ώστε να κάνετε τις δύσκολες ερωτήσεις και να πάρετε σαφείς απαντήσεις.

Το πρόβλημα: Η ευθύνη δεν μοιράζεται ισότιμα

Συχνά, όπως σημειώνεται στο Psychology Today, ένα από τα αδέρφια αναλαμβάνει το μεγαλύτερο βάρος. Μπορεί να μένει πιο κοντά, να έχει περισσότερες πρακτικές δυνατότητες ή απλώς να νιώθει πιο έντονα την ευθύνη. Αυτή η ανισορροπία, όμως, έχει κόστος. Μπορεί να οδηγήσει σε εξάντληση ή σε ξεσπάσματα αντίδρασης και αγανάκτησης. Τα υπόλοιπα αδέρφια μπορεί να νιώσουν ενοχές ή να μπουν σε άμυνα, χωρίς όμως να αλλάζει ουσιαστικά η κατάσταση.

Τι μπορείτε να κάνετε: Δεν μπορούν όλοι να κάνουν τα ίδια πράγματα, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Ο αδερφός που μένει μακριά μπορεί να μη μπορεί να βοηθήσει πρακτικά με την παρουσία του, αλλά μπορεί να οργανώνει ραντεβού, να μιλά με γιατρούς ή να διαχειρίζεται οικονομικά ζητήματα. Ο άλλος μπορεί να αναλαμβάνει τις μετακινήσεις ή την καθημερινή φροντίδα. Όταν είναι ξεκάθαρο ποιος κάνει τι, αποφεύγονται παρεξηγήσεις και σύγχυση, τόσο μεταξύ σας όσο και για τους ίδιους τους γονείς.

Σημαντικό: Όποιος έχει αναλάβει το μεγαλύτερο βάρος χρειάζεται χρόνο να ξεκουραστεί. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο αδελφός που μένει πιο μακριά μπορεί να έρχεται για λίγες μέρες ώστε να πάρει τη θέση του άλλου, ή να φιλοξενεί τον γονιό για ένα διάστημα. Αυτές οι «ανάσες» δεν είναι πολυτέλεια. Είναι απαραίτητες για να μπορέσει η φροντίδα να συνεχιστεί χωρίς εξάντληση.

Το πρόβλημα: Παλιές εντάσεις ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια

Οι ρόλοι της παιδικής ηλικίας επιστρέφουν. Το «αγαπημένο παιδί», ο «αδιάφορος» αδελφός… τα παράπονα για αδικίες και ζήλια επανέρχονται. Είναι εύκολο να ξαναβρεθείτε συναισθηματικά στη θέση που ήσασταν ως παιδιά και να βλέπετε την κατάσταση μέσα από παλιά τραύματα. Αλλά δεν είστε πια παιδιά. Και αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να χειριστείτε την κατάσταση διαφορετικά.

Τι μπορείτε να κάνετε: Αν οι εντάσεις παραμένουν και τα παλιά συναισθηματικά βάρη επανέρχονται στην επιφάνεια εμποδίζοντας τη συνεργασία, η οικογενειακή συμβουλευτική μπορεί να βοηθήσει. Ακόμη και λίγες συνεδρίες μπορούν να ξεμπλοκάρουν την επικοινωνία και να βοηθήσουν όλους να δουν πιο καθαρά τον κοινό στόχο.

Όπως συμβαίνει και σε άλλες δύσκολες οικογενειακές συνθήκες, το ζητούμενο είναι ένα: να μπορέσετε να συνεργαστείτε. Να αφήσετε στην άκρη ό,τι σας χωρίζει ή να το επιλύσετε, ώστε να σταθείτε δίπλα στους γονείς σας με τον τρόπο που πραγματικά χρειάζονται.

Πηγή: https://www.newsbeast.gr

Πηγή φωτογραφίας: https://secure.gravatar.com