8/7/2026
«Την καταγγελία την έκανα όχι μόνο γιατί ο οδηγός δεν τήρησε τον κανονισμό και δεν κατέβασε τη ράμπα. Ούτε γιατί με έσυρε στο ΑΤ, όπου οι αστυνομικοί με ρωτούσαν αν θέλω να κάνω καταγγελία, συμβουλεύοντάς με να μην μπλέξω, αλλά την κάνω για κάθε άνθρωπο με αναπηρία που δεν θα το κάνει ή θα το αφήσει να πέσει κάτω».
Με αυτά τα λόγια μάς υποδέχτηκε ο Μάνος Ρέντζιος, ο οποίος πάσχει από τη μυοπάθεια Miyoshi, μία σπάνια μορφή μυϊκής δυστροφίας που οδηγεί προοδευτικά στην ατροφία των περιφερικών μυών.
Το ραντεβού μας δόθηκε στη στάση Σύνταγμα των τρόλεϊ και από εκεί θα μας ξεναγούσε στη δική του καθημερινότητα. Γέννημα θρέμμα Κυψελιώτης, η διαδρομή πλατεία Συντάγματος – πλατεία Αμερικής – οδός Μυτιλήνης είναι η καθημερινότητά του.
Δυστυχώς στην περίπτωσή του, όπως και κάθε συμπολίτη μας με αναπηρία, η λέξη «γολγοθάς» είναι φτωχή για να περιγράψει όχι αυτό που ζει, αλλά πώς μια ολόκληρη κοινωνία και μια πόλη είναι ανεπαρκείς και αδιάφορες για όποιον βρίσκεται πάνω στις τέσσερις ρόδες του αναπηρικού αμαξιδίου.
Επιβίβαση μετ’ εμποδίων
«Δεν υπάρχει καμία πατρίδα για τα ανάπηρα άτομα» είναι ένα συμπέρασμα που έχουμε πολλάκις τεκμηριώσει με ρεπορτάζ μας στο Documento.
Το τρόλεϊ της γραμμής 11 φτάνει… «Για να δούμε» μας λέει «αν αυτός σε αντίθεση με εκείνον την Παρασκευή (σ.σ.: ημέρα που έγινε το περιστατικό στη στάση Καλλιφρονά) θα κατεβάσει τη ράμπα». Το χέρι σηκώνεται και ο οδηγός σε απόσταση δύο τριών μέτρων από το πεζοδρόμιο κατεβάζει τη ράμπα, με τον Μ. Ρέντζιο να εξηγεί στο Documento: «Και πάλι είναι μακριά από το πεζοδρόμιο. Υπάρχει κίνδυνος να πέσω με το κεφάλι για να κατέβω με την όπισθεν, οπότε θα πρέπει να βγει ο οδηγός για να με κατεβάσει». Περαστικοί τον κατεβάζουν από το πεζοδρόμιο και εκείνος επιβιβάζεται.
«Θα πάμε στην πλατεία Αμερικής για να δείτε μια σχετικά δύσκολη στάση που, ενώ έχει τα πάντα γύρω της, δεν υπάρχει καμία ράμπα» λέει όταν μπήκαμε στο τρόλεϊ 11 και προσθέτει: «Πολλές φορές που έχω πέσει οι περαστικοί είναι αυτοί που θα βοηθήσουν. Σε πολλές ράμπες υπάρχουν κακοτεχνίες και καθιστούν το αμαξίδιό μου άχρηστο διότι δεν μπορεί έτσι να ανέβει στο πεζοδρόμιο. Η διαδρομή που θα κάνουμε κανονικά είναι 14 λεπτά και μόλις 900 μ. Εγώ για να φτάσω σπίτι από την Πατησίων κάνω 20 έως 25 λεπτά τουλάχιστον και είναι πάνω από 1,5 χλμ.».
Ανάμεσα από κάδους
Φτάνουμε στην πλατεία Αμερικής. Η στάση βρίσκεται σε ένα πεζοδρόμιο ύψους 10 εκατ. άνευ ράμπας. «Βλέπεις, έχει τράπεζα, ιατρεία, αλλά ράμπα πουθενά» τονίζει με αγανάκτηση ο Μ. Ρέντζιος. Αναγκαστικά βγαίνουμε στον δρόμο, αντίθετα στο ρεύμα επί της Πατησίων.
Στο ερώτημά μας αν ποτέ έχει κινδυνεύσει ήταν ξεκάθαρος: «Το μόνο που δεν έχω είναι πινακίδες και φώτα. Ευτυχώς, επειδή προτού αποκτήσω τα κινητικά προβλήματα κινούμουν πολύ, ξέρω απέξω την Αθήνα.
Αυτό με σώζει, επίσης η Κυψέλη έχει πολλά φώτα που και αυτό με προστατεύει». Η χρήση πεζοδρομίου για την επόμενη μισή ώρα αποκλείεται γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο με άνοιγμα-ράμπα ή έστω κάτι που θα μπορούσε ένα αμαξίδιο να ανέβει. Η οδός Μυτιλήνης, όπου μένει ψηλά ο Μ. Ρέντζιος, είναι ανηφορική, συνεπώς πηγαίνει γύρω γύρω και πάντα από τον δρόμο.
Ο ίδιος σταματά το καρότσι του σε ένα πεζοδρόμιο λέγοντας: «Εδώ βλέπεις, για ένα εκατοστό και δεν μπορεί να ανέβει το καρότσι. Παρακάτω θα δεις πώς θα περνάμε ανάμεσα από τα παρκαρισμένα».
Ανεβαίνουμε την οδό Λέρου, περνάμε στην Αγίας Ζώνης, όπου η κίνηση των αυτοκινήτων είναι σε διπλή λωρίδα. Πάντα από τον δρόμο. Ευτυχώς πολλά αυτοκίνητα φρενάρουν αντιλαμβανόμενοι τον Μ. Ρέντζιο. Το αμαξίδιό του βέβαια δεν είναι και το καταλληλότερο: «Η χρήση που του κάνω είναι πολύ περισσότερη από όσο αντέχει. Γι’ αυτό και προσπαθούμε από το Πράξη Αγάπης να συγκεντρώσουμε χρήματα για ένα άλλο». Πράγματι σε πολλά σημεία όπου ο δρόμος έχει λακκούβες ή έχει κλίση προς τα αριστερά ή τα δεξιά το αμαξίδιο αγκομαχά.
Μόλις πλησιάζει αυτοκίνητο, στην προσπάθειά του να φτάσει σπίτι ο Μ. Ρέντζιος χώνεται ανάμεσα από κάδους ή σταθμευμένα αμάξια για να φτάσει μέσω των οδών Χίου, Νάρκισσου, Αργινουσών και να καταλήξει ύστερα από σειρά ανήφορων ψηλά στην οδό Μυτιλήνης.
Επειτα από μισή ώρα, καμιά δεκαριά δρόμους και δεκάδες αμάξια που τον έχουν προσπεράσει έχουμε φτάσει σπίτι του. Λίγο προτού χωρίσουν οι δρόμοι μας, ο ίδιος λέει στο Documento: «Αυτή είναι η καθημερινότητά μου. Φτάνοντας σπίτι μέσω Λαμίας, πράγμα πολύ κουραστικό, διότι από τις λακκούβες και όλα αυτά όλο το κορμί μου τρίζει. Εγώ είμαι η ανάρτηση του αμαξιδίου μου».
