28\2\2025
Για ταξίδι πήγα μάνα Να ξενοιασω, να γλεντήσω Λίγο τα διαβάσματα ,πίσω να τ’αφησω Φίλους καρδιακους να δω,να γελάσω,να χαρώ Κι όταν ήρθε η ώρα Πίσω να γυρίσω
Στην αγκαλιά σου,να Κουρνιάσω,να στα πω Ανέβηκα στο τραίνο Που τελικά ήταν καταραμένο Περίμενα με λαχτάρα Να σε δω Ένα όμως μπαμ φρικτό Όλα τ’αλλαξε ,σ’ ενα λεπτό,
δεν πρόλαβα κάν Δίπλα μου να δω Έκλεισα τα μάτια μου Θέλοντας στον εαυτό Μου,να πως έβλεπα Όνειρο κακό Το αίμα όμως κύλησε Απ’ το κεφάλι μου Καυτό
Στο στήθος ενοιωσα Βάρος φρικτό Η ανάσα μου,κόπηκε Σ’ ένα λεπτό Το μόνο που πρόλαβα, Πριν το τέλος ,να σκεφτώ,είναι τα Μάτια σου ,που δεν Θα ξαναδώ .
Ο πόνος έγινε κραυγή είμαι πια ,μέσα στην γη.
Μα η ψυχή μου, που Άδικα έχει χαθεί,την Δικαιοσύνη πάντα,θα Διεκδικεί Μην αφήσεις την φωνή Μου,να σβηστεί Γίνετε όλοι σας, Ένα Στην γη Τέτοια αδικία,να μην ξαναγίνει!
Φόρος τιμής στα θύματα
ΤΕΜΠΗ 28_02_2025
Χριστιάνα Μητσικούδη Δημοσιογράφος
