Στο μικροσκόπιο η συμπαντική αρμονία της τέχνης

80

4/3/2017

Εάν κάποιος κοιτάξει τα έργα της Μαρίας Αγγελοπούλου, στην έκθεσή της που εγκαινιάστηκε, στην γκαλερί Χρυσόθεμις, είναι ίσως αδιανόητο να μη θελήσει να κάνει μία «αρχαιολογία» της τέχνης.

Τόσο η εκφραστική τους ιδιοσυστασία, όσο κι οι ενδεικτικοί τους τίτλοι, όπως «Πυθαγόρας» και «Ταύρος», παραπέμπουν άμεσα στην εναρκτήρια θεωρία της τέχνης, σαν έκφραση ταυτόχρονα «νατουραλιστική» και «θεωρητική» της βασικής ανάγκης του ανθρώπου να μιλήσει, αλλά και με τον δικό του τρόπο να αναδημιουργήσει τον περιβάλλοντά κόσμο του.

Η βασική απαίτηση της ενατένισης των έργων τούτων αναπόφευκτα θα τον φέρει απέναντι στις αναφαίρετες κατηγορίες του «κάλλους», της «αρμονίας» και του «καλού», σαν απαραίτητα προσίδια των όντων, που αυτά ως παράσταση κι ιδέα συμπυκνώνουν την εικόνα και την ουσία των πραγμάτων που μας περιβάλλουν κι αποτελούν τη βασική αρχή της ζωγραφικής αναπαράστασης του Σύμπαντος και της ανθρώπινης ζωής.

Ήδη από την πρωταρχή της αρχαιοελληνικής τέχνης -ίσως της πρώτης μορφής δημιουργίας που θραύει τους δεσμούς με την αυστηρή θρησκευτική έκφραση της τέχνης και γίνεται πλέον δημόσια, δημοκρατική και κυρίως, μεταφυσικά απαλλαγμένη, φιλοσοφική- η μετρημένη και μαθηματικά προσδιορισμένη αρμονία της συνέκφρασης αυτών των κατηγοριών συνιστά τον πυρήνα της σύλληψης των όντων κατά τρόπο δημιουργικό, τόσο φαντασιακά, όσο κι «επιστημονικά», τόσο με την μεταρσιωτική δύναμη του νου, όσο και με την εταστική ματιά των φυσικών νόμων.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ